บทที่ 38 คิดถึง ห่วงใย ใจเจ็บ (06)

สองมือสั่นๆ กำเกร็งแน่น จู่ๆ ภาพเด็กวัยแรกเกิดก็แล่นเข้ามาในหัว พร้อมกับภาพหัวเราะเสียงสดใสของเขาและนาฏนิชา ช่างเป็นครองครัวสุขสันต์ ทั้งที่ในความเป็นจริง ไม่มีโอกาสได้เป็นเช่นนั้น ในเมื่ออีกไม่นานเขาต้องแต่งงานใหม่

             คนตัวโตเหมือนหนีปัญหา ก้าวเท้าฉับหวังเดินออกจากห้องนี้ ทว่าเมื่อเปิดประ...